Әгерҗедә яшәүче Рәмзия апа Шәрипова 90 яшендә дә тик торуны белми

Алты балалы гаиләдә туып үсә ул. Туганнары бар да вафат инде.

• Без үскәндә Әгерҗедә “Интернационал” колхозы бар иде. Менә шуның яшелчә басуында эшләдем мин. Кәбестә, кишер утадык. Эшләгәнгә  күп чакта яшелчәләтә бирәләр иде, – дип балачак,үсмер елларын искә алды ветеран.

Хезмәт елларына килгәндә, күпчелеге ашлык хәзерләү пункты белән бәйле.

• Кул көче белән башкарыла торган эшләрдә эшләдем.Вагон да төядем, тегермән дә тарттым, – ди ул. Заготзернода эшләгәндә өйләрен дә яңарталар.
• Өемә газ кермәгән, шуңа утын ягып җылытам. Әле ярый, суы кергән. Ашауны электр плитәсендә әзерлим, ди ул.

“Эш бәхете биргән Ходай” дип нәкъ менә Рәмзия апа кебекләр турында әйтәләрдер инде: әле 90 яшендә дә эшсез тормый ул.

• Быел да бакчага үземә җитәрлек бәрәңге утырттым. Башка яшелчәләрем дә үсә, – ди. Тавыклар да тота. Әле  моңа кадәр кәҗә дә асраган.

Үз аягымда йөргәндә, көчем барда үз көнемне үзем күреп яшим әле, ди ветеран.

• Туганым Аделя, аның ире Илшат, энесе Артур гел хәлемне белеп торалар. Кирәк икән, азык-төлекне дә китереп китәләр. Мин аларга бик тә рәхмәтле, – дип дәвам итә.    

Гомер бәйрәме белән котлап, тән сихәте, күңел тынычлыгы, алга таба да якыннарының кайгыртуын тоеп яшәвен теләде аңа Резидә Әмировна.