Телегезне кызганмагыз

Мин күршеләр белән яхшы мөгамәләдә. Булдыра алганча бер-беребезгә булышабыз.

Беркөнне берсе:

“Башым авырта, дару ал әле, безнең тирәдә юк“, – дип шалтыратты.

Эштән кайтышлый даруханәгә кереп, кирәкле даруларны алдым.

Күршем берсен авызына капты да, су белән йотасын исенә төшереп, кулларын болгый-болгый хатынына аңлата башлады.

Хатыны су биргәч, эшнең нәрсәдә икәнен аңлатты. Инде ике ай элек ачуланышкан булганнар, шуннан бирле сөйләшмиләр икән.

Менә нидә икән хикмәт?!

– Дөнья хәлен белеп булмый. Алай-болай хатының үлеп китсә үкенмәссеңме сөйләшмәгәнгә? Соң булуы бар. Ходай биргән телне нигә кызганасың, тәкәббер булма, – дидем.

Бу сүз аңа бик нык тәэсир итте.

Көттереп тормады, хатынын кочаклап гафу үтенде.

Шафкать ГАНИЕВ
Мукшур – Иж